Dat is een illusie waar we geld voor over hebben; een vrij & blij speelkwartier! Echter: we blijven doen; plannen; uitzoeken; geluk nastreven in actie; door andere vermaakt worden; meemaken; de innerlijke werelden van boeken die we willen lezen; in alles dat we willen zien, willen horen of wat we willen voelen.

Zodat we na afloop een ‘goede vakantie’ kunnen vasthouden als een ‘mooie verhaal’ dat we onszelf wijsmaken en waarmee we ook kunnen pronken naar anderen. We kopen ervaringen, die mooie verhalen opleveren en vergeten alle ongemak, ruzies en teleurstellingen die we tijdens de illusoire reis van ‘onze vakantie’ tegelijkertijd óók hebben ervaren.

Eenmaal terug in het dagelijks ritme van het werk- en de school van de kinderen, blijkt de opbrengst van deze rustpauze-van-een-paar-weken maar uiterst vluchtig. Doordat we ook op vakantie krampachtig wegblijven van inactiviteit, het Niet Weten, het Gapende Gat van Niets omdat we elke dag moeten benutten. Momenten van diepte-reflectie over de manier waarop we ons leven leven, dienen zich misschien kortstondig aan, maar de stem van de consequenties daarvan stellen we nog even uit…’wat zullen we gaan doen vanmiddag?’ Omdat we juist in die voortdurende staat van actie onze identiteit hebben geworteld. Onze self-made-inner-sociaty die streeft naar ‘maakbaar geluk dat ik misschien vanmiddag al of anders morgen mag ontvangen’.

Retraite biedt een radicale tegengestelde beweging, het is als een ventiel dat open getrokken wordt. Waaruit begint te ‘sissen’ wat de kramp van het constante ‘doen’ in stand houdt. Het ontspant in een proces waarvan we het verloop niet kunnen voorspellen of overzien. Dat om overgave vraagt vanuit een werkelijk verlangen te willen ontdekken wie of wat je bent vóórafgaand aan dat hele circus van ‘doen’ dat je ‘ik’ noemt, of ‘mijn leven’. Door simpelweg te accepteren wat er in en om je gebeurt zonder daar een oordeel aan te hoeven hangen, of er een beweging uit moet volgen om het ‘beter’ of ‘anders’ te maken. En te ontdekken hoe we onszelf gevangen houden in een modus van prestatiegerichte actie - en hoe we dat bij onszelf en bij anderen voortdurend reproduceren. Alleen dát inzicht, die realisatie, brengt een radicale transformatie teweeg die ik samenvat als ‘van hoofd, naar Hart, naar Soeverein’.